روزی بیست دقیقه زبان، اگر واقعاً همان بیست دقیقه باشد

کسی که از دوشنبه تصمیم می‌گیرد روزی دو ساعت زبان بخواند، اغلب پنج‌شنبه دیگر شروع نکرده. حجم، اراده را تمام می‌کند.

بیست دقیقه اگر واقعاً انجام شود، از برنامهٔ آرمانیِ انجام‌نشده بیشتر است. آن را به یک جای ثابت روز بچسبانید: قبل از شام، یا همان اول رسیدن به میز. اگر جایش «هر وقت شد» باشد، نمی‌شود.

در هر نشست فقط یک کار

یا واژه، یا شنیدن یک قطعهٔ کوتاه، یا خواندن چند پاراگراف. هر سه با هم، بیست دقیقه را به شصت دقیقهٔ نصفه تبدیل می‌کند. هفته‌ای یک بار، چیزی را بلند بگویید. سکوتِ کامل تا ماه‌ها، دهان را جدا از چشم عقب می‌اندازد.

سریال با زیرنویس، تمرین است فقط اگر یک صحنه را واقعاً گوش کنید. پخش در پس‌زمینه، آشناییِ مبهم می‌سازد نه زبان.

کی رها کنید و کی ادامه دهید

اگر سه هفته نتوانستید بیست دقیقه را نگه دارید، ساعت را عوض کنید نه خودِ زبان را. اگر متن‌ها آن‌قدر سخت است که هر جمله فرهنگ لغت می‌خواهد، سطح را پایین بیاورید. سخت‌گیریِ نمایشی، رها کردن را زودتر می‌آورد.

یادداشت این جلسه‌ها اگر پراکنده باشد، ماه بعد پیدا نمی‌شود. یک روش ساده در یادداشت‌برداری هست.